edip cansever, ikinci yeni’nin en ağır ve en sarsıcı şairlerinden biri. 1928’de istanbul’da doğmuş, şiirinde bireyin yalnızlığını, varoluş sıkışmasını ve insanın kendisiyle olan kavgasını merkeze almış bir isim. onun şiiri süslü değil; aksine insanı rahatsız eden bir açıklığı var. “masa da masaymış ha” gibi gündelik bir cümleyi şiirin kalbine koyup, insanın bütün hayatını o masanın etrafında döndürebilmesi büyük ustalık.

benim için ise, nickimi almama sebep olan büyük şair demek hiç abartı değil. çünkü cansever’i okurken insan kendini bulmaz; kendisiyle yüzleşir. şiirleri teselli etmez, “iyi olacaksın” demez, tam tersine insanın içindeki boşluğu büyütür ama o boşlukta yalnız olmadığını hissettirir.

ve bunu yaparken söylediği bazı dizeler insanın aklından çıkmaz:

“masa da masaymış ha
bana mısın demedi bu kadar yüke.”

“ben ruhi bey nasılım?”

“ah güzel ah, ne kadar da yalnızız.”

“bir insanı sevmekle başlıyor her şey.”

bu dizeler benim için sadece şiir değil, bir hâl. edip cansever okudukça daha mutlu olmuyorsun belki ama daha dürüst oluyorsun kendine karşı. bazı şairler vardır, dönüp dönüp okunur; edip cansever ise insanın içinde kalır ve sessizce çalışmaya devam eder.

2026-02-04 07:49